تبلیغات
انجمن کوهنوردان خلخال

صعود به قله 5671 متری دماوند

گزارش صعود به قله 5671 متری دماوند از مسیر جنوبی با شعار تجلیل از پیشکسوتان کوهنوردی خلخال و گرامیداشت یاد و خاطره گشایندگان مسیر ایران در برودپیک



برنامه : صعود انجمن کوهنوردان شهرستان خلخال به قله دماوند از جبهه جنوبی


تاریخ اجراء : 23 و 24 و 25  مردادماه 1392

 

سرپرست برنامه : محمد مهدی مددی

 

پیشرو گروه : استاد مهندس فرید مینافر

 

پسرو گروه : سید احمد خلیلی

 

مسئول فنی : استاد مهدی ممدوحی

 

زمانبندی برنامه : سه روزه

 

طول جغرافیایی : 52° 06' 31' E شرقی   --  عرض جغرافیایی : 35° 57' 21' N شمالی

 

رشته کوه / منطقه : البرز مرکزی/ استان مازندران

 

ویژگی ها : آتشفشان خاموش دماوند ، بلندترین قله ایران ، خاورمیانه و غرب آسیا است.

 

بهترین زمان صعود تابستانی : مرداد ماه

 

دهانه : 400 متر قطر

 

قله های مجاور : خط الرأس دو برار، خط الرأس دو خواهران، قله پاشوره، قله گل زرد

 

نام اعضای تیم : استاد مهندس فرید مینافر، استاد مهدی ممدوحی، استاد علی نادری، استاد اکبر خداوردی پور، حسین خلیلیان، محمد مهدی مددی، حمید قربانی، امیر بزرگی، پدرام عباسپور، پوریا پورنقی، سید محمد باقر رشیدی، آرش رحیمی، محمد عباسی نیا، سید احمد خلیلی، پیام عبدی، محمد رضا خادمی، ساسان فتح اله زاده، کاوه بختیاری زاده، میلاد سمیع زاده، کامیار علیزاده، داود نادری

 

نام اعضای میهمان : دکتر شاهین سیادتی

 

عکاس گروه : امیر بزرگی، محمد رضا خادمی، محمد عباسی نیا




تصویر هوایی جبهه جنوبی دماوند

ای دیو سپیده پای دربند    ***   ای گنبد گیتی ای دماوند

دماوند :

 

بزرگترین آتشفشان ایران، قله دماوند، با یخچال هایی دیرپا و صخره هایی باصلابت و ستیغی استوار، نگهبان همیشگی این مرز و بوم، با ارتفاع 5671 متر، مرتفع ترین کوه ایران، خاورمیانه و غرب آسیا است که  در رشته کوه البرز مرکزی واقع شده است و دارای شکلی مخروطی و در دهانه خاموش آن گوگرد فراوان به چشم می خورد. دماون، قله ای منفرد و تنهاست که از یک سو چشم به جنگل های سبز مازندران دارد و از سویی دیگر نظاره گر کویر بزرگ ایران می باشد.

دماوند دارای یخچال ها و برفچالهای متعددی است که دورتادور آن را پوشانده اند از جمله می توان به: یخچال های سیوله، دوبی سل، عروسک ها، شمال غربی، جنوب شرقی و غربی و بالاخره یخچال بزرگ یخار شرق دماوند اشاره نمود.

نام های دیگر : تیرک ، تئرا ، دنباوند ، دنیا

ویژگی برجسته (حیوانی، گیاهی) و معرفی منطقه :

در اطراف دماوند، محیط‌ های كوهستانی وجود دارد كه هر یك دارای ویژگی‌های منحصر به فرد هستند: دشت لار( پارك ملی )، دشت پرگل و گیاه نمارستاق، دره‌ی پرپیچ و خم سه سنگ با آبی بلورین و آبگیرهای خیال‌انگیز در دره‌های فرعی، گردنه‌ی بسیار عظیم سرداغ، ستیغ هفت سران با پرتگاه‌های پرهیبت، رودخانه‌ی پر آب هراز، ستیغ طولانی دو برار و .... این محیط‌ ها زیستگاه جانورانی مانند خرس، گراز، گرگ، روباه، پلنگ، كل و بز، قوچ و میش، عقاب طلایی، كبك، انواع مار، ماهی قزل‌آلا، و بسیاری گونه‌های كمیاب دیگراست.

پیش بینی مشکلات احتمالی در حین اجرای برنامه :

تغییر شرایط جوی

شیب تند مسیر و مشخص نبودن پاکوب در برخی قسمت های مسیر

شب مانی در ارتفاع بالا ( ارتفاع 4200 متر )

مه آلود شدن منطقه و گم کردن مسیر اصلی

نبود آب آشامیدنی در مسیر ( آب برف موجود در ارتفاع بالا، بدلیل ترکیب با گاز گوگرد مسهل می باشد )

پیش آمدن بیماری های ارتفاع در روز صعود ( مصرف قرص های ارتفاع گرفتگی )

 

 

 

حال که کمی با حال و هوای دماوند آشنا شدیم به صعود قله از یکی از زیباترین مسیرهای آن یعنی مسیر جنوبی می پردازیم.

پس از صعود افتخارآمیز انجمن کوهنوردان شهرستان خلخال به قله سبلان ( سومین قله مرتفع ایران )، با پیگیری های مدیریت محترم تیم تصمیم صعود به بلندترین قله ایران،خاورمیانه و غرب آسیا برنامه ریزی گردید. تمرین های فشرده انفرادی و تیمی اعضاء از یک سو و پرداخت شخصی هزینه های صعود از سویی دیگر، نشان از انسجام و علاقه مندی کوهنوردان توانای خلخالی برای فتح بام ایران را نشان می داد. پس از گذر ماه ها آرام آرام روز های انتطار فرا رسید طبق برنامه ریزی انجام شده در مورخه 21/05/1392 ساعت 20 کلاس توجیهی صعود به قله دماوند به مدیریت هیمالیانورد عزیز شهرمان مهندس فرید مینافر تشکیل شد در این بین نفرات با تجربه تیم از قبیل شخص مهندس فرید مینافر، مهدی ممدوحی و محمد مهدی مددی نحوه صعود به قله و انتخاب تجهیزات صعود و همچنین تهیه مواد غذایی مورد نیاز برای یک صعود دشوار را آنالیز نمودند و اعضای تیم را از لحاظ ذهنی و روحی آماده نمودند.با توجه به انتخاب ساعت 9 صبح روز چهارشنبه 23/05/1392 از قبل برای اعزام تیم، نفرات تیم در مقابل باشگاه فرهنگی ورزشی شهریار حضور یافتند. در ساعت 10 روز فوق الذکر تیم با بدرقه تنی چند از کوهنوردان با سابقه  انجمن و خانواده های محترم نفرات اعزامی قدم به فتح بام ایران نهادند .

 

پس از تحمل گرمای طاقت فرسای مینی بوس و گذر از شهرهای شمالی کشور و کرج و تهران بالاخره به سه راهی گوسفند سرا رسیدیم ولی بدلیل دیر وقت بودن  مسئولان تیم تصمیم گرفتند تا در ساختمان موجود فدراسیون کوهنوردی ایران در شهر رینه ( کمپ 1 ) با ارتفاع تقریبا 2080 متری مستقر شویم.هیجان صعود به بام ایران بر خستگی های ناشی از طی مسیر و گرمای آن غلبه نموده بود و نشاط خاصی در تک تک اعضای تیم مشاهده می شد.پس از صرف شام در همان محوطه باز ساختمان فدراسیون مشغول به استراحت شدیم

 

 

پس از تحمل سرمای شب گذشته و صرف صبحانه و انجام فرایض دینی رأس ساعت 6:15 با دو دستگاه نیسان به سوی گوسفند سرا (کمپ 2) حرکت نمودیم. پس از استقرار در کمپ 2 با ارتفاع تقریبا 3000 متر بعلت وجود برخی از تجهیزات گروهی سه، چهار نفری از اعضای تیم کوله پشتی هایشان را به چهارپایان موجود در ایستگاه باربری سپردند.مسیر پر شیب کمپ 2 تا کمپ 3 با برنامه ریزی دقیق و حرفه ای مهندس مینافر به چهار قسمت تقسیم گردید که هر بخش شامل یک استراحت ده دقیقه ای بود، هر چه بالاتر می رفتیم پوشش گیاهی تنک تر و خستگی ناشی از گرما و حمل کوله ها و همچنین تأثیر ارتفاع بیشتر احساس می شد کم کم در  میانه راه آبشار یخی با آن عظمت مثال زدنی خود نمایان گردید ولی قله در پشت مه ایجاد شده از فوران گوگرد پنهان شده بود.




تابلوی نصب شده راهنمای دماوند در کمپ 2

 

پس از طی مسیر فوق الذکر رأس ساعت 13:40 به کمپ 3 ( بارگاه سوم ) در ارتفاع تقریبا 4200 متری رسیدیم، بدلیل وجود تیم های زیادی از مناطق مختلف کشور و حضور تیم های ترکیه، آلمان، لهستان، مجارستان، آذربایجان( باکو )، اندونزی و ژاپن  ظرفیت ساختمان زیبای کمپ 3 تکمیل شده بود و نکته جالب توجه برپایی 68 تخته چادر در کنار ساختمان کمپ 3 بود. کمپ بسیار شلوغ و پر سر و صدا بود و بیشتر کوهنوردان درباره عظمت دماوند و هوای سرد منطقه صحبت می کردند، انجمن کوهنوردان خلخال 4 تخته چادر خود را برپا نمود و سپس مشغول صرف نهار و استراحت مختصری شدیم. در ساعت 17:30 تعدادی از اعضاء و پیشرو گروه تصمیم به هم هوایی نمودیم تا با هوای سرد منطقه و فشار کم ارتفاع بیشتر خو بگیریم با انجام این کار سعی بر این بود تا تأثیر ارتفاع بر روی بدن و افزایش فشار خون و احساس تهوع را کم کنیم.پس از صعود 300 متری به بالاتر و انجام هم هوایی رأس ساعت 19 به کمپ 3 بازگشتیم. سپس بر آن شدیم تا برای صرف شام آش سوپ تهیه نمائیم، خدایی عجب سوپی شده بود در هوای سرد کمپ خیلی چسبید( غذاهای روز ما قبل صعود بیشتر از کربوهئیدرات ها تشکیل شده بود تا سریع تر جذب بدن شوند و تولید انرژی نمایند ).در ساعت 21 خاموشی در گروه اعلام شد نفرات به چادرهای خود رفتند و مشغول به استراحت گردیدند.شب سردی بود دما در حدودای دو یا سه درجه زیر صفر بود که موجب اختلال در خواب شد.






بارگاه سوم

 

رأس ساعت 2:15 بامداد جمعه پس از بیداری و صرف مختصری صبحانه متشکل از عسل،مربا،نان و چای و آماده نمودن کوله حمل سبک شامل یک بطری آب آشامیدنی و مقداری تنقلات شیرین و ترش و پوشیدن لباس های کامل گرمایی برای برپایی صف جهت حرکت به سوی قله آماده گردیدیم. برخی اعضاء با احساس خاصی که نشان از اعتماد به نفس و ایمان به توانایی خود بود درباره فتح قله حرف می زدنند  و برخی دیگر درباره ارتفاع بلند قله می گفتند که نشان از استرس در آنان بود. رأس ساعت 3:15 مهندس مینافر که به دلیل حضور متعدد در بام ایران و کوه های فرانسه، نپال، سوئیس و هیمالیا از آرامش خاصی برخوردار بود با اعلام سرپرست گروه حرکت به سوی قله را آغاز  نمود. شب هنگام در دمای زیر دوازده درجه با تعداد زیادی از کوهنوردان که با چراغ هایی بر روی پیشانی خود بر تاریکی شب غلبه و مسیر را روشن ساخته بودند به راه ادامه می دادیم، هر وقت به پشت سر خود نگاهی می انداختیم روشنایی که همچون شب تاب هایی می درخشیدند مواجه می شدیم زیبایی خاصی در مسیر صعود ایجاد شده بود. اعضای تیم با تجربه مهندس مینافر که با قدم های آهسته خود، راه دشوار صعود را به راهی ساده تبدیل کرده بود به حرکت خود ادامه می دادند و همچنین استاد اکبر خداوردی پور با صدای زیبا و رسای خود که همدم همیشگی کوه هاست و برای دماوند کبیر و مهربان صدایی آشنا بود فریاد "یاشاسین داغچیلار" و "یاشاسین خال خال لی" را بر دماوند دیکته می کرد که برای تیم شارژ روحی بود. رأس ساعت 7:15  به آبشار یخی که در ارتفاع تقریبا 5000 متری سمت راست یال جنوبی قرار دارد و همه ماه های سال را بصورت یخ زده به دماوند جلوه زیبایی بخشیده است نزدیک می شویم. اعضای تیم به عظمت آن خیره شده اند و مشغول استراحت می شوند.






آبشار یخی

 

پس از اتمام ده دقیقه استراحت،گروه به راه خود ادامه می دهد و وارد محیطی می شویم که دشوار ترین  بخش صعود از یال جنوبی می باشد، خاک آن به رنگ سبز و کرمی درآمده است اینجا جایی نیست جزء تپه گوگردی. منطقه با گازهای بدبو و مسموم کننده گوگرد که از دهانه زمین به بیرون فوران می کنند و بصورت مه آلود شده درآمده است کوهنوردان را در خود محو می کند. با وزش باد شدید و انتقال توده ای از گازها بسوی کوهنوردان، آنها را با مشکل مواجه کرده و تنی چند از کوهنوردان تیم های مختلف با مسمومیت که بر اثر استشمام گازها گریبان شان شده است به بخش های پائین تر انتقال می یابند. برای غلبه به این بخش صعود،باید از دستمال خیس یا آغشته به سرکه استفاده نمود.

 







تپه گوگردی

 

رأس ساعت 9:55پس از طی مسافتی طولانی و دشوار به بام ایران می رسیم که در این لحظه با اشک شوق تنی چند از همنوردان بخصوص استاد ممدوحی که نشان از خلوص نیتش داشت و به هیچ وجه نمی توان احساس آنرا بیان نمود مواجه می شویم. بغض سنگینی اعضای تیم را فرا گرفت و در ذهن مان تحمل دشواری های مسیر، سرمای شدید، گازهای بدبو و ... که در راه پرواز به بام ایران بر آنها غلبه نموده ایم  تداعی می شود. پس از پرداختن به جشن شادی و ثبت عکس های یادگاری شاهد دو انفجار مهیب گازهای گوگردی از چاله های موجود در دهانه آتشفشانی دماوند بودیم که با تشکیل توده ای غلیظ از مه، چند دقیقه ای بام ایران محو شد.





عکس مشترک تیم ترکیه و انجمن کوهنوردان خلخال



رأس ساعت 11:05 به دستور سرپرست باید به سمت کمپ 3 باز می گشتیم ولی هیچ یک از اعضا بدلیل لذت خاصی که از فتح دماوند در درونشان بوجود آمده بود دل ترک بام ایران رو نداشتند ( ولی خب دیگه باید گروه برمی گشت ). بالاخره پس از پشت سر گذاشتن مسیر صخره ای و شن اسکی رأس ساعت 14:00 به کمپ 3 رسیدیم، همه اعضاء از اینکه برای شهرمون افتخاری دیگر رقم زده بودیم به خود می بالیدیم. هر چه زودتر باید چادر ها را جمع می کردیم و تا دیر نشده به کمپ 2 می رسیدیم، به همین خاطر پس از صرف نهار تجهیزات خود را جمع نموده و آماده حرکت شدیم.بدلیل اینکه بیشتر گروه ها کمپ 3 را ترک نموده بودند سکوت عجیبی در آن حاکم شده بود گویی بغضی عجیب دماوند کبیر و مهربان را بدلیل ترک عاشقان خود فرا گرفته بود.آرام آرام در رأس ساعت15:30 به سمت کمپ 2 حرکت نمودیم و با کاهش ارتفاع 1200 متری در طی  چهار ساعت به گوسفند سرا رسیدیم.

بدلیل یکطرفه شدن مسیر رینه، مسیر خود را به سمت پلور تغییر دادیم و بعد از صرف شام در رستوران در ساعت 1 بامداد روز شنبه به سمت خلخال راه افتادیم در نهایت در ساعت 10:30 روز شنبه با استقبال گرم دوستان پا به شهرمان گذاشتیم.

و در پایان

همواره به یاد داشته باشیم که:

«رسیدن به قله مهم نیست، نحوه رسیدن به قله است که آن را با ارزش میکند.»

 

 

انجمن کوهنوردان شهرستان خلخال

 


با تشکر فراوان از همنوردان عزیز جنابان آقای سید محمد باقر رشیدی و پوریا پورنقی جهت تلاش های بی دریغ در راستای تهیه و تنظیم گزارش


 04:12 ب.ظ -  پنجشنبه 31 مرداد 1392   مدیر سایت